İnatçı, kinci, basit bir olayı dahi görmemezlikten gelmeyi beceremeyen, bir konuyu unutamayan ve her zaman hatırlatan, dar bakışlı, kendi dogrusuna toz kondurmayan, egoist insanlari sevmiyorum.
İnsan kendi düsüncelerini bazen bir yana bırakabilmeli ve diger insanlarin durumuna empati kurmayı becerebilmeli...En azından denemeli..Susmak ve her şeyi diger taraftan bekleyecek kadar inatçı olmak, insanın hayatında bir yere ulaşmasına asla yardım etmez.
Benim dedigim tek sey; “Neden?” Bazı insanlar böyle cocukca davranışları zorunlu olarak algılıyor? Neden küçük düşmekten korkuyor da küçük düşürmekten korkmuyor? Neden karşı taraf bir adım atmış ise, neden bir adım da o atamıyor? Hataları karşı taraf görmezden gelirken, ona aynı şey yapılmışsa unutamıyor?
Karakteri böyledir bu yüzden böyle davranıyor diyemiyorum.Kabullenemiyorum...Acılarını karşı taraftan mı çıkarıyor bilemiyorum.Fakat ben yoruldum...O-onlar- kötü olmaktan nasıl yorulmuyorlar bilemiyorum.
